Λαογραφικά Στενής Ευβοίας

«Λαογραφικά Στενής Ευβοίας».

Ο συγγραφέας του βιβλίου
Γιάννης Γιαννούκος

Ένα βιβλίο 352 σελίδων που περιλαμβάνει θέματα που αφορούν τον κύκλο της ζωής, την εκκλησιαστική ζωή, τη γεωργία και την κτηνοτροφία, την οικιακή οικονομία τα επαγγέλματα, τις γιορτές, παλιές λέξεις και γενικά τον τρόπο ζωής και νοοτροπίας, των ασχολιών των ηθών και εθίμων και πολλά άλλα που αφορούν τους πρόγονους μας και την σκληρή και βασανισμένη ζωή τους.Το βιβλίο αυτό είναι ένας φόρος τιμής γι αυτούς.

Τα περιεχόμενα του βιβλίου

7…Βιογραφικό (Ιωάννης Γιαννούκος)

9…Επιστροφή στα παλιά

12..Όνειρο άσβεστο, μνήμη ανήκεστος

16..Η ζωή στη Στενή και τα γύρω χωριά, από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα

ΟΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣΖΩΗΣ

23..Γέννηση

27..Βάπτιση

29..Γάμος

35..Θάνατος

Λαογραφικό ημερολόγιο Στενής Ευβοίας

Βιβλίο με συγγραφέα το Γιάννη Μητάκη το οποίο περιλαμβάνει το Λαογραφικό Ημερολόγιο Στενής, ήθη και έθιμα καθώς και πολλά χρήσιμα ιστορικά στοιχεία για το χωριό μας.

 Ο Γιάννης Μητάκης, Γεννήθηκε το 1962 και μεγάλωσε στη Στενή Ευβοίας. Ιδρυτής του ιστορικού-φιλολογικού περιοδικού «ΓΕΦΥΡΑ- Ιστορίας και πραγματικότητας» και διευθυντής του οικολογικού περιοδικού «ΕΝΑΛΛΑΞ».

 Για πολλά χρόνια αρχισυντάκτης  και στενός συνεργάτης του Γιάννη Γιαννούκου τόσο στην εφημερίδα «ΔΙΡΦΥΑΚΑ ΝΕΑ» ,όσο και υπεύθυνος ύλης και ένας από τους συγγραφείς  της μνημειώδους έκδοσης «ΔΙΡΦΥΑΚΑ» .

Είναι το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς τα «ΠΡΩΤΙΝΑ».

   ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 Η ζωή του Στενιώτη ήταν πάντα δύσκολη και η επιβίωση τους καθημερινός αγώνας. Τυραγνησμένοι άνθρωποι με το βλέμμα τους στραμμένο συνέχεια στο καιρό όπως όλες οι καθαρά γεωργοκτηνοτροφικές κοινωνίες. «Αυτά τα γυαλοκόματα μας κάμαν δίχως πρόβατα». 

Πόσες και πόσες ιστορίες δεν έχουν διασωθεί για τις καταστροφές ολόκληρων κοπαδιών από το χιόνι ή την καταστροφή ολόκληρων σοδειών από άσχημες καιρικές συνθήκες. Κάθε πρώτη του μηνός, όλους τους μήνες έκαναν αγιασμό στα σπίτια τους και στη συνέχεια τον πήγαιναν στα χωράφια τους.

Εκτός από τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους υπήρχαν κι άλλα επαγγέλματα, από τα οποία τα περισσότερα από αυτά ήταν  απλώς για συμπλήρωμα (πάρεργα). Υλοτόμοι, καμινιάρηδες, μελισσοκόμοι, λιοτριβιάρηδες, ρετσινάδες, αγωγιάτες, χτίστες, σαμαράδες, μυλωνάδες, σιδεράδες και  καλιγωτές, τσαγκάρηδες, ξυλουργοί, βαρελάδες, βουκόλοι, σαρωματάδες, νεροκράτες κ.λπ.

Σημαντικότερη δουλειά για τον γεωργό ήταν το ψωμί της χρονιάς, ενώ για τους κτηνοτρόφους τα ζώα τους. Όλα τα έθιμά τους ήταν γύρω από την προστασία της σοδιάς, των ζώων κλπ. Εξόρκιζαν το κακό, φυλάγονταν από το κακό μάτι και την κακογλωσσιά. «Οι παλιοί τα ξέταζαν ούλα» , όπως λέει κι η μάννα μου. Οι αντίξοες αυτές συνθήκες οδήγησαν το Στενιώτη από πολύ νωρίς στην αστυφιλία και την μετανάστευση. Στο πρώτο κύμα της μετανάστευσης έφευγαν ομαδικά για την Αμερική. Στο Λαύριο, στις Λάρμες, στη Λοκρίδα, στο Μαντούδι, στο Αφράτι ακόμα και στην Χαλκιδική έφταναν κάποιοι για να δουλέψουν στα μεταλλεία. Όλα αυτά ανάγκασαν το Στενιώτη να επενδύσει σε κάτι πολύ βασικό, τη μόρφωση. Δεν είναι τυχαία η πληθώρα των επιστημόνων και των αριστούχων μαθητών που δεκαετίες τώρα γίνεται. Οι σπουδές γίνονταν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες με κόπους και θυσίες. Όπως και την σημερινή εποχή οι οικονομικές ανισότητες μέσα στην κοινωνία είναι μεγάλες, έτσι ήταν και τότε. Υπήρχαν οι εύποροι, έμποροι, γιατροί, μυλωνάδες, μεγαλογεωργοί, μεγαλοκτηνοτρόφοι, οι περισσότεροι οι οποίοι ήταν σε μια μέτρια κατάσταση και οι πραγματικά φτωχές οικογένειες που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Οι καστανοχωματούδες δούλευαν όλη την ημέρα στο λόγγο για να εξοικονομήσουν κάποια χρήματα για να στείλουν στα παιδιά που σπούδαζαν. Στάχτη επίσης κουβάλαγαν πολλά παιδιά στην Χαλκίδα, την πούλαγαν και πέρναγαν κάποιες ημέρες. Οι σταχολόγες ήταν οι γυναίκες που μάζευαν τα στάχια που περίσσευαν στο χωράφι, στις μεταφορές, στα αλώνια τα σκύβαλα. Τα «στούμπαγαν» και από αυτό έβγαζαν το ψωμί της ημέρας. Η χρονιά για την γεωργική κοινωνία της Στενής ξεκινάει με την προετοιμασία της σποράς και τελειώνει με το μεγάλο πανηγύρι, το πιο λαμπρό, της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο.

Διρφυακά

Μια πολύ αξιόλογη έκδοση της εφημερίδας Διρφυακά Νέα, με υπεύθυνο έκδοσης το Γιάννη Γιαννούκο  και υπεύθυνο ύλης το Γιάννη Μητάκη.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2007 και είναι ένας τόμος 350 σελίδων με πληθώρα ιστορικών και λαογραφικών θεμάτων.

Στην προσπάθεια μας να θυμηθούμε την ιστορία και να γνωρίσουμε τη λαογραφία της περιοχής μας, προσπαθήσαμε και συγκεντρώσαμε ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία, από διηγήσεις γεροντότερων, από μελέτες, επίσημα έγγραφα, αρχεία, παλιές εκδόσεις (εφημερίδες, ιστορικά βιβλία),από επισκέψεις σε μνημεία, όπως, σωζόμενοι Ιεροί Ναοί, ερείπια κατοικιών, καλυβιών κ.λπ..

Με τη βοήθεια άξιων συνεργατών, οι οποίοι εργάστηκαν φιλότιμα και αφιέρωσαν χρόνο και κόπο, σήμερα είμαστε σε θέση να σας παρουσιάσουμε ένα βιβλίο 350 περίπου σελίδων με ιστορικά και λαογραφικά θέματα, πλουτίζοντας έτσι τη βιβλιογραφία της περιοχής μας και διατηρώντας στη μνήμη μας, πτυχές από τη ζωή των προγόνων μας. Βέβαια υπάρχει ιστορικός και λαογραφικός πλούτος ακόμα που ευελπιστούμε να συγκεντρώσουμε και να σας τον παρουσιάσουμε με την έκδοση και άλλων τέτοιων βιβλίων.

Τα θέματα που περιλαμβάνει το βιβλίο

Το Χρονικόν της Στενής του Νομού Ευβοίας

Συγγραφέας ο δάσκαλος Δημήτριος Γιαννούκος. Έτος  πρώτης κυκλοφορίας το 1973.

Επανεκδόθηκε το 2005

Σημαντικότατο δημιούργημα για τους Στενιώτες μιας και περιλαμβάνει αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία από τα προεπαναστατικά χρόνια έως το πρόσφατο παρελθόν.

Αγωγιάτες

Το επάγγελμα του αγωγιάτη υπήρξε προπολεμικά και ήταν ο πρόδρομος των σημερινών μέσων μεταφοράς και διακίνησης.

Πριν από το 1930 και σε μερικά μέρη και το 1950, δεν υπήρχαν δρόμοι και τα χωριά τα συνέδεαν μονοπάτια.

Στα πεδινά μέρη υπήρχαν κάποιοι υποτυπώδεις καρόδρομοι, αλλά και αυτοί το χειμώνα ήταν δύσβατοι.

Στα ορεινά μέρη, όπως είναι η Στενή και τα πίσω από το βουνό χωριά, Στρόπωνες, Μετόχι, Λάμαρη, Κούτουρλα, η επικοινωνία γινόταν μέσω μονοπατιών και κατά συνέπεια τα μεταφορικά μέσα ήταν τα μουλάρια και τα γαϊδουράκια.

Στη Στενή, οι αγωγιάτες έπαιρναν παραγγελίες από τα μπακάλικα, τα καφενεία, από άλλους επαγγελματίες που χρειάζονταν πρώτες ύλες για τη δουλειά τους, αλλά και από νοικοκυριά, που χρειάζονταν εφόδια για το σπίτι.

Η διαδρομή από Στενή για Χαλκίδα γινόταν μέσω Βούνων, περνούσαν τον Κατακλυδάρη και έφταναν στις Γίδες (Αμφιθέα). Μετά μέσω του πευκώνα στον Πισσώνα, περνούσαν τα χάνια και έφταναν στη Χαλκίδα από το σημείο που είναι το Δοκό και το Πέι.

Βέβαια, δεν παρέλειπαν οι αγωγιάτες να διηγούνται ιστορίες με φαντάσματα, στοιχειά, μπαούτσα, λάμιες, μάγισσες και άλλα δαιμονικά όντα που συναντούσαν στο δρόμο και που όλα εξαφανίζονταν όταν έκαναν το σταυρό τους και έλεγαν το «Πάτερ ημών» ή το «Πιστεύω».

Οι αγωγιάτες ξεκινούσαν δύο με τρεις ώρες νύχτα από τη Στενή, για να είναι το πρωί στη Χαλκίδα και αφού έπαιρναν τις προμήθειες γυρνούσαν το βράδυ στο χωριό. Η διαδρομή ήταν 6 περίπου ώρες.

Αυτό γινόταν μέχρι το 1928 που έγινε ο δρόμος μέσω Γιδών (Αμφιθέας) και Βούνων, αλλά και αυτός το μεγαλύτερο διάστημα του χειμώνα ήταν αδύνατο να εξυπηρετήσει τα αυτοκίνητα.

Αυτό είχε ως συνέπεια να εξαφανίζεται σταδιακά το επάγγελμα, αλλά κάποιοι συνέχιζαν.

Αρχές της δεκαετίας του 1950 πολύ μικρός τότε, θυμάμαι που είχε έρθει στο σπίτι μας ένα βράδυ η Παρασκευή Κατσανά, που ήταν η τελευταία αγωγιάτης που συνέχιζε το επάγγελμα, αν και σε σχετικά μεγάλη ηλικία, για να πάρει παραγγελίες για διάφορες προμήθειες που ήθελαν οι γονείς μου.

Η Παρασκευή Κατσανά, ήταν πιο γνωστή σαν η Παρασκευή του Θαλάσση (δεν γνωρίζω πως προήλθε αυτό το προσωνύμιο).

Μετά την Παρασκευή του Θαλάσση, δεν υπήρξε άλλος αγωγιάτης.

Άνθισε όμως, μια άλλη μορφή αγωγιατών, που κράτησε για κάμποσα χρόνια, μέχρι να ανοίξει ο δρόμος και να συνδέσει τα βορεινά χωριά.

Αυτοί μπορεί να θεωρηθούν οι πρόδρομοι των σημερινών ταξιτζήδων.

Φτάνοντας με τη συγκοινωνία στη Στενή, διάφοροι κρατικοί υπάλληλοι όπως, Γεωπόνοι, Επιθεωρητές Δημοτικών σχολείων, Νομαρχιακοί υπάλληλοι, δάσκαλοι, γιατροί αλλά και κάτοικοι των χωριών αυτών που διέμεναν σε άλλα μέρη και ήθελαν να επισκεφτούν το χωριό τους, έψαχναν να βρουν αγωγιάτη να τους μεταφέρει και κάποιοι που είχαν ζώα προσφερόντουσαν, με αμοιβή βεβαίως, να τους μεταφέρουν.

Έπαιρναν το μουλάρι, στόλιζαν καλά το σαμάρι με σεντόνια κλπ και αφού ανέβαινε πάνω ο ταξιδιώτης, με τον αγωγιάτη δίπλα, που πήγαινε με τα πόδια ξεκινούσαν.

Ενίοτε, αν ο αναβάτης ήταν γυναίκα ή κάποιος άπραγος από ιππασία, κρατούσε την τριχιά ο αγωγιάτης και οδηγούσε το μουλάρι.

Η απόσταση έως Στρόπωνες είναι περίπου 16 χιλιόμετρα και έως το Μετόχι 28 περίπου χιλιόμετρα και να σκεφτεί κανείς πως η μισή διαδρομή είναι ανηφόρα και η άλλη μισή κατηφόρα, μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια στο βουνό, που κάθε τόσο εμπόδιζαν τους ταξιδιώτες και τα μουλάρια, μικρές κατολισθήσεις και νεροσυρμές.

Αυτοί δεν ήταν βέβαια επαγγελματίες αγωγιάτες, αλλά ήταν γι αυτούς ένα εξτρά έσοδο όταν συνέβαινε.

Όταν ρώτησα κάποιον να μου πει γιατί, αφού είχε και ένα γαιδουράκι, όπως μου είπε, δεν το έπαιρνε μαζί του να πάει κι αυτός καβάλα, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Αστειεύεσαι; Εγώ θα γυρνούσα σε δύο μέρες, τι θα έκαναν οι άλλοι στο σπίτι χωρίς ζωντανό;

Πράγματι, το ζωντανό ήταν η κινητήρια δύναμη του νοικοκυριού. Ήταν το αγροτικό μας αυτοκίνητο για να κουβαλήσουμε τα ξύλα για το χειμώνα, το άχυρο μετά το αλώνισμα, τα σταφύλια μετά τον τρύγο, τις ελιές, να μας μεταφέρει καθημερινά στο χωράφι μαζί με τα σύνεργα μας, για όργωμα, σπορά, κλάδεμα, συγκομιδή, στα ψαχνά για ανταλλαγή προϊόντων και τόσα άλλα, αλλά και να γίνεται το πολυτελές μας ιδιωτικό αυτοκίνητο (που το στολίζαμε με καθαρά σεντόνια και άλλα στολίδια), για να μας πάει στα πανηγύρια αλλά και στη Χαλκίδα κάποιες φορές.

Όταν ο ταξιδιώτης έπρεπε να γυρίσει την επόμενη μέρα, κι αυτοί ήταν κυρίως οι επιθεωρητές Δημοτικών Σχολείων κάποιοι Γεωπόνοι και κρατικοί υπάλληλοι που πήγαιναν για ελέγχους ή διαπιστώσεις, αλλά και βουλευτές, κυρίως υποψήφιοι (γιατί όταν εκλέγονταν τα ξέχναγαν όλα), ο αγωγιάτης έμενε και την επόμενη μέρα της επιστροφής.

Και συνεπώς απολάμβανε και αυτός των περιποιήσεων που δεχόταν ο «πελάτης» του, καλό φαί, ύπνο σε καθαρά σεντόνια κλπ.

-Αγωγιάτισα ήταν η Παρασκευή Κατσανά (Παρασκευή του Θαλάσση), με μουλάρια και γαϊδούρια και επίσης, ο Γιαννούκος Ιωάννης (Γιαννακίτσας) από την Κάτω Στενή, είχε κάρο και έκανε μεταφορές από Χαλκίδα, εφοδιάζοντας τα μαγαζιά, αλλά και εκτελώντας διάφορες άλλες υπηρεσίες.

Γιάννης Γιαννούκος

1970-1980

Πριν 38 χρόνια 1979.

Ο Θεόδωρος Σιμιτζής (Θοδωρής τ΄Γιαννιού), με την εγγονή του Θεοδωρούλα Πισινάρα και τις τρεις κόρες του.

Ελένη Σιμιτζή-Λέων

Ευαγγελία Σιμιτζή-Σπυριδάκη

Αικατερίνη Σιμιτζή-Πισινάρα

Αρχείο Χριστίνας Γιαννούκου

Η ποδοσφαιρική ομάδα του Α.Ο. ΣΤΕΝΗΣ πριν από 38 με 40 περίπου χρόνια.

Όρθιοι από αριστερά. Γάτος Ζήσης, Αρβανίτης Γιώργος (από Τριάδα), Γιαμάς Κώστας, Λέων Χρήστος, Ντουμάνης Σπύρος, Καμαριώτης Γιώργος, Καμαριώτης Θανάσης.

Καθιστοί από αριστερά. Κατσαρής Σωτήρης (από Χαλκίδα),  Κυράνας Θανάσης, Κατσαρής Νίκος, Σκριβάνος Δημήτρης (από Καμπιά), θυμιόπουλος

Γιάννης (από Χαλκίδα) και ο Θωμάς (δεν συγκρατούμε το επώνυμο του)

Αρχείο Χρήστου Κουτσαύτη

Πριν 47 περίπου χρόνια, στην πηγή «Κανόβρυση».

Όρθιοι πίσω, από αριστερά Η Λιλή Γιαλού, ο Σταύρος Πέτρου του Σπύρου και η Κατερίνα Ντούρμα.

Καθιστοί μπροστά, από αριστερά. Σταυρούλα Ντούρμα, Γιάννης Γιαννούκος και Δημήτρης Ντούρμας.

Αρχείο Κατερίνας Ντούρμα-Αποστολίδου

1972. Ο Χαράλαμπος Ντούρμας (Μπέτσας), με τη σύζυγό του Κατερίνα.

Αρχείο Θανάση Ντούρμα

Η φωτογραφία είναι 40 περίπου ετών, ίσως και παλαιότερα.

Από αριστερά διακρίνεται ο αείμνηστος Γιώργος Θάνος, γιος του Παπαπαναγιώτη Θάνου, που απεβίωσε το 1978. Η κηδεία του είχε γίνει στις 28 Οκτωβρίου.

Δεξιά είναι ο Δημήτρης Μπεληγιάννης του Γεωργίου.

(Αρχείο Δημήτρη Μπεληγιάννη).

Από αριστερά. Δημήτρης Γιαλός και Γιάννης Μαστρογιάννης (Καραβανίτης).

Πριν 45 περίπου χρόνια.

(Αρχείο Δημήτρη Γιαλού)

Πριν 47 περίπου χρόνια.

Αύγουστος, στο Βράχο Στενής.

Όρθιοι από αριστερά. Σταυρούλα Ντούρμα, Λιλή Γιαλού, Δημήτρης Ντούρμας, Δημήτρης Μπεληγιάννης

Καθιστοί από αριστερά. Τους τρεις πρώτους δεν τους αναγνωρίσαμε.

4^ος Αχιλλέας Ντούρμας, Σταύρος Πέτρου του Σπύρου, Κατερίνα Ντούρμα-Αποστολίδου και ο Γιάννης Γιαννούκος. 

Αρχείο Κατερίνας Ντούρμα-Αποστολίδου.

Ο Βασίλης Κελεπούρης (Σακαφλιάς)

1^η Φωτογραφία: Όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία

2^η Φωτογραφία: Έχει απολυθεί και διαμένει στη Στενή.

Αρχείο Βασίλη Κελεπούρη (Σακαφλιά)

Από την εκδήλωση για τη Λαϊκή Παράδοση στο σχολείο Στενής το 1977-78. Ο Νομάρχης κος Πιμπλής, ο Κος Βογιατζής και πολλά άτομα γνωστά από τη Στενή.

 Αρχείο Χρήστου Καρλατήρα.

Η Παρασκευή Καράγκου, σύζυγος του Κωνσταντίνου Καράγκου και αδελφή της Βασίλως Γιαμά (Παρασκευή της Μπαλές) το γένος Μακρή.

Ο μικρός της φωτογραφίας πρέπει να είναι ο Αντώνης Ντούρμας (Καραμπελιάς).

Το κοριτσάκι δεν το γνωρίζουμε γιατί δεν φαίνεται το κεφάλι του. Υποθέτουμε όμως πως ίσως είναι η Γιαννούλα Κατσανά του Λάμπρου.

Η φωτογραφία είναι σαράντα περίπου ετών.

Η φωτογραφία είναι πριν από 40-45 χρόνια

Ο Κωνσταντίνος Καρλατήρας (Μοναχογιός) με τη σύζυγό του Αναστασία Καρλατήρα, το γένος Γερακίνη (Γεωργιάδη), μπροστά από το σπίτι τους στην Άνω Στενή

Από αριστερά. Λέων Χρήστος (Μουρτζούνης) και Δημήτρης Σκριβάνος (Δάσκαλος).

Από εκδρομή του Γυμνασίου Στενής στην Επίδαυρο, το 1976.

Αρχείο Δημήτρη Σκριβάνου

1977-1978. Ο Πρόεδρος της κοινότητας Στενής Χρήστος Καρλατήρας, υποδέχεται το Νομάρχη Ευβοίας Κο Πιμπλή στο χώρο του σχολείου, με την ευκαιρία μιας εκδήλωσης για τη Λαϊκή παράδοση της περιοχής, που είχε οργανώσει η Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Στενής, Κα Δεϊμέζη.

Αρχείο Χρήστου Καρλατήρα

Η φωτογραφία είναι πριν από 40 και πλέον χρόνια, όταν η εφημερίδα «Εξόρμηση» κάνοντας ένα αφιέρωμα στην Ελληνίδα αγρότισα πέρασε και από τη Στενή, ρωτώντας και φωτογραφίζοντας για τις ανάγκες του ρεπορτάζ

Τη γυναίκα που είναι όρθια δεν μπορέσαμε να την αναγνωρίσουμε.

Οι καθήμενες από αριστερά είναι οι:

Ελισάβετ Σιμιτζή, Ευαγγελία Μακρή (της Ραυτοπούλας) και η Μόρφω Μπεληγιάννη.

Αρχείο Θανάση Σιμιτζή

                                               

Η φωτογραφία έχει βγει το 1972 και στην οποία βλέπουμε το Χαρίλαο Νάτσο, το γνωστό μας Μπάρμπα-Χαρίλαο. Ένας πολύ καλός οικοδόμος στα νιάτα του. Στα γεράματα του έφτιαχνε σαρώματα από αστοφιά, ήταν στιλβωτής (λούστρος) και ντελάλης. Κυρίως όμως ήταν άριστος περιβολάρης. Όλοι θυμόμαστε το περιβόλι του στου Νταβέλη τη βρύση.

Αρχείο Ηλία Γαρέφαλου

1971. Από αριστερά είναι η Μαρία Παλαιολόγου (του Βώτα) 

και η Βασιλική (Κούλα) Θάνου (του Γιωρίτσα).

Αρχείο Κικής Θάνου-Φερέτου

Γήπεδο Στενής. Περίπου το 1975

Η χρονιά που μόλις είχε δημιουργηθεί ο Α.Ο.Στενής (ακόμα δεν είχε λάβει μέρος σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος). Πριν από κάποιο φιλικό αγώνα.

Όρθιοι από αριστερά: Γιώργος Μπεληγιάννης (Δάσκαλος), Νίκος Βασιλείου του Πέτρου, Γιάννης Γιαννούκος (Φαρφάλας), Γιάννης Μαστρογιάννης (Ρίνγκο), Τάσος Καμαριώτης, Αργύρης Βλάχος (Μπαραγάρης), Θανάσης Βασιλείου (Ησαΐας), Κώστας Ντούρμας (Κωτρότσος).

Καθιστοί από αριστερά: Ανδρέας Μεταξάς, Ζήσης Γάτος, Θανάσης Γιαλός (Μπαρμπάκης), Δημήτρης Βαρτζής του Κωνσταντίνου, Δημήτρης Τσουτσαίος (Μουσιφός), Ζήσης Σπυριδάκης του Ταξιάρχη.

Αρχείο Θανάση Βασιλείου.

Η φωτογραφία έχει βγει το 1980. Αυτοί που εικονίζονται, είναι γεννηθέντες το 1933, και η συγκέντρωση έγινε όταν ήταν 47 ετών, στην ταβέρνα ΚΙΣΣΟΣ (στου Μάη) στη Στενή.

Διακρίνονται από αριστερά όρθιοι οι: Σπύρου Δημήτριος (Γκέτσικας), Καρλατήρας Αθανάσιος (Μπερμπάτης), Ντόβρος Ευάγγελος (Παπαλάμπρος), Στέφανος Κρητικός (Φανής), Κορώνης Χαράλαμπος (Χαραλιάς), Λέων Δημήτριος (Σαμαγγούρας), Ντουμάνης Γεώργιος, Μπεληγιάννης Αθανάσιος (Φανιάς).

Όρθιοι στην πρώτη σειρά: Μπεληγιάννης Αναστάσιος (Φανιάς), τσιριμώκος Χρήστος, Ντούρμας Δημήτριος (Γκεκάκης), Ντούρμας Αγγελής του Αχιλλέα, Μαστρογιάννης Γεώργιος (Μάλλιος), Σιμιτζής Χαράλαμπος (Λαμής), Αγγελής Κωνσταντίνος (Μελέτης), Κατσαράνης Νικόλαος (από τα Καμπιά, γιος του Πάπα-Ελισσαίου), Κουτσούκος Ιωάννης (Μουσουνάκης).

Καθιστός είναι ο Μπασινάς Νικόλαος (Καλαμπόκας).

Σημείωση: Ο Καρλατήρας Αθανάσιος (Μπερμπάτης) έχει γεννηθεί το 1934. Το παιδί στη φωτογραφία δεν ξέρουμε ποιο είναι. 

Αρχείο Αθανασίου Καρλατήρα.

Χαρτάκι στην πλατεία του χωριού.

Από αριστερά: Χαράλαμπος Θωμάς (Καλάλας), Δημήτριος Λέων (Κακαράς), Γιάννης Γερακίνης (Καμπάνης). Με την πλάτη γυρισμένη κι τις ζακέτες πρέπει να είναι ο Ανέστης Καραγιάννης και ο Τάσος Κορώνης ( Αμερικάνος). Τους άλλους δεν τους αναγνωρίσαμε.

Στην πόρτα του καφενείου είναι η Γεωργία Παλαιολόγου, το γένος Παπαπέτρου, σύζυγος του Γεωργίου Παλαιολόγου (Γιατράκου), ιδιοκτήτη του καφενείου.

Αποστόλης Καράγκος

Ο Παπαβαγγέλης Μπαρμπούρης

Ο Απόστολος Γιαλός, παρακολουθεί την παρέα που παίζουν χαρτιά.

Το ενδιαφέρον του μαρτυρά πως μάλλον, πρέπει να παίζουν «πρέφα».

Στο καφενείο του Ζήσου Κατσανά, πιο γνωστό σαν το καγενείο του Σίδερη,

.Από αριστερά. Γιάννης Ντούρμας (Κεραμιδάς),

Κωνσταντίνος (Ντίνος) Μπεληγιάννης, Γιώργος Μπεληγιάννης (Μαραγκός),

Σταμάτης Ντουμάνης (Μανταβέλης), Νίκος Κυράνας (Τόμπλας).

Τον τελευταίο είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσουμε.

Η Τσάνα του Σίδερη και 
η Αλέκω Χουλιάρα (του Σουρελά).

Αποξηραμένα σύκα

➖➖➖➖➖➖➖➖
Τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου «έβγαιναν» τα σύκα.

Το σύκο είναι βρώσιμος καρπός κατάλληλος για ζωοτροφή και ανθρώπινη διατροφή, με γλυκιά γεύση. Έχει μεγάλη θρεπτική αξία και αρκετές βιταμίνες. Όμως δεν μπορεί να διατηρηθεί για μεγάλο διάστημα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος και η εναλλακτική λύση είναι η αποξήρανση.

Σκάδες

Προέβαιναν λοιπόν σ΄αυτή τη διαδικασία της αποξήρανσης, για να έχουν για όλο το χειμώνα.

Τα πιο συνηθισμένα σύκα στη Στενή ήταν τα ασπροβασίλικα (τα πράσινα), τα φαραδόσυκα (σκούρα, δαμασκηνί) και τα λούρια, που ήταν μικρότερα σε μέγεθος.

Να πούμε, πως όταν το σύκο είναι μικρό και αγίνωτο (άγουρο), το λένε μόλιθο και αν το κόψεις βγάζει ένα άσπρο υγρό σαν γάλα, που αν ακουμπήσει στα χέρια σου, σου προκαλεί φαγούρα.

Μάζευαν τα σύκα αφού είχαν ωριμάσει πολύ, τα άνοιγαν πιέζοντας στη μέση, χωρίς να αποχωριστεί το ένα κομμάτι από το άλλο και τα άπλωναν στο χαγιάτι ή σε κάποιο μέρος που να το παίρνει ο ήλιος.

Από κάτω έβαζαν σπάρτα, για να παίρνουν αέρα.

Ανοιγμένα σύκα για λιάσιμο

Τα άφηναν εκεί τρεις-τέσσερις μέρες περίπου. Για να προστατεύονται από τις σφήκες και τα διάφορα έντομα έβαζαν από πάνω τούλι και παλαιότερα που δεν είχαν τούλια, έβαζαν, σπάρτα ή διάφορα κλαριά για να εμποδίζουν τα έντομα (σφήκες κ.α.) να πλησιάζουν.

Ύστερα τα έπαιρναν και τα συγκολλούσαν ανά δύο από την μέσα μεριά. Τα άπλωναν ξανά στον ήλιο για άλλες τρεις-τέσσερις μέρες.

Κάθε μέρα τα γύριζαν. Τα μικρότερα σύκα τα άπλωναν χωρίς να τα ανοίξουν, και μετά τα ζεμάτιζαν.

Αρμάθια

Σ΄ότι αφορά το ζεμάτισμα, γινόταν ή σε τέντζερη, αν τα σύκα ήταν λίγα, ή αν ήταν πολλά στο καζάνι (κακάβι) που ήταν μονίμως στην αυλή, στηριγμένο πάνω στα «κακαβολίθαρα». Βάζανε τα σύκα λίγα-λίγα και ζεματιζόντουσαν Όταν ζεματίζονταν τα πρώτα, έβαζαν τα επόμενα μέχρι να τελειώσουν.

Μέσα στο νερό που έβραζε έριχναν βασιλικό και βάγια για άρωμα και ρίγανη για συντηρητικό.

Αφού τα άφηναν λίγο να στραγγίσουν, έβαζαν λίγα σε ένα κοφίνι 1-2 οκάδες και από πάνω τοποθετούσαν ρίγανη και φύλλα καρυδιάς. Ξανάβαζαν 1-2 οκάδες σύκα και ξανά ρίγανη και φύλλα καρυδιάς, και αυτό γινόταν μέχρι να γεμίσει το κοφίνι, αλλά και το άλλο κοφίνι και το άλλο και όσα κοφίνια να ήτανε, ανάλογα με την ποσότητα των σύκων.

Όταν στέγνωναν, τα άπλωναν ακόμα 2-3 μέρες και ήταν έτοιμα.

Μερικοί έβαζαν ανάμεσα στα δύο κολλημένα, σύκα και ψίχα καρυδιού και ήταν νοστιμότερα.

Τα σύκα αυτά τα έλεγαν «σκάδες».

Τα μικρότερα σύκα που δεν τα άνοιγαν, μετά το ζεμάτισμα τα περνούσαν σε μια κλωστή, τα έκαναν αρμαθιά, και τα κρεμούσαν. Τα έλεγαν «αρμάθια»

Τα αποξηραμένα φαραδόσυκα τα χρησιμοποιούσαν για τροφή των ζώων.

-Λένε ότι πολλοί γεωργοί όταν πήγαιναν στο χωράφι έπαιρναν μαζί τους 2-3 σκάδες και με αυτές περνούσαν μέχρι το απόγευμα που γυρνούσαν στο σπίτι.

Γιάννης Γιαννούκος.

Κωνσταντίνος Βασιλείου

Ο Κωνσταντίνος Βασιλείου γεννήθηκε στη Στενή στις 18-8-1945.

Ζούσε στη Χαλκίδα και ασκούσε το επάγγελμα του αυτοκινητιστή. Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα και απέκτησαν πέντε παιδιά. Την Παρασκευή, τη Βασιλική, την Ειρήνη, το Χαράλαμπο και τη Νικολέτα.

Από το γάμο της Παρασκευής με τον Αναστάσιο Καραγιάννη είχαν την εγγονούλα τους την Ελένη.

Ήταν πολύ καλός σύζυγος και πατέρας. Αγαπούσε πολύ το χωριό του και το επισκεπτόταν συχνά. Στο χωριό όλοι τον γνώριζαν με το παρατσούκλι που είχε από μικρός «Σουλεϊμάν».

Απεβίωσε στις 28-1-2003 σε ηλικία 57 ετών, στο Νοσοκομείο της Χαλκίδος, μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπώρησαν τα τελευταία πέντε χρόνια και γέμισε με θλίψη και πόνο την οικογένειά του με τον πρόωρο χαμό του.

Επίσκεψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Στενή

➖

Από την επίσκεψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Στενή Ευβοίας στις 6-11-1960

Την Κυριακή 6-11-1960, πριν από 57 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκέφτηκε τη Στενή, όπου έτυχε θερμής υποδοχής από τους κατοίκους.
Ο κος Καραμανλής αφού έκανε μια βόλτα στο χωριό μετά ανήλθε στον αυχένα της Δίρφυς (υψόμετρο 1100 μ.) όπου θαύμασε την πανέρμορφη φύση και θέα.
Στη συνέχεια κατέληξε στο Ξενοδοχείο Δίρφυς του Χρήστου Καρλατήρα που εκείνη τη χρονιά είχε αρχίσει τη λειτουργία του, όπου γευμάτισε και συζήτησε με τους τοπικούς παράγοντες για τα προβλήματα του χωριού.

Παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από την επίσκεψη.

Από αριστερά: Ο Βασίλειος Χουλιάρας, ο Δημήτρης Θωμάς, ο Νομάρχης κος Μήλιος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο γιατρός Κηρύκος Παπακωνσταντίνου, ο Κωνσταντίνος Βασιλείου (ο μικρός) και ο δικηγόρος Οδυσσέας Παλαιολόγος.

Από αριστερά: Ο βουλευτής Αντώνης Κακαράς, ο κ. Παπακωνσταντίνου(υπουργός επί των οικονομικών), ο πρόεδρος της Κοινότητας Στενής Ταξιάρχης Μπεληγιάννης και ο κος Καραμανλής. Πίσω τους διακρίνονται ο Χρήστος Καρλατήρας και ο Νίκος Μπεληγιάννης


Ο κος Καραμανλής έξω από το μπακάλικο του Γιώργου Τσουτσαίου. Ενώ χαιρετά τη Μαρία Τσουτσαίου. Στο μέσον διακρίνεται καθαρά η Παρασκευή Κουτσούκου-Γάτου και πίσω από τον Κύριο Καραμανλή ο Θανάσης Μπαρμπούρης.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο γιατρός Κηρύκος Παπακωνσταντίνου,ο βουλευτής Αντώνης Κακαράς, ο Χρήστος Καρλατήρας (όρθιος, σερβίρει), ο Δήμαρχος Χαλκιδέων Δημήτρης Σκούρας, ο πρόεδρος της Στενής Ταξιάρχης Μπεληγιάννης, 

ο Δ/ντής Χωρ/κής Ευβοίας κ. Σοϊμοίρης. Μετά από τους δύο που έχουν γυρισμένη την πλάτη, δίπλα από τον κ. Καραμανλή ο κος Ροδόπουλος.

Μακρινή φωτογραφία από το γεύμα του Κ. Καραμανλή.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το Χρήστο Καρλατήρα

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρεί από τη Στενή



Από την εφημερίδα «Διρφυακά Νέα».

1960-1970

21-12-1964. Από αριστερά. Δημήτρης Γιαλός του Αποστόλου, Γιάννης Γιαννούκος του Δημητρίου και Γιάννης Ντουμάνης του Σταμάτη.

Στη Χαλκίδα, οδός Αβάντων.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη

Στο δάσος Στενής, στην πηγή «Κανόβρυση», πριν 47 περίπου χρόνια.

Όρθια η Λιλή Γιαλού.

Καθιστοί από αριστερά. Η Κατερίνα Ντούρμα-Αποστολίδου, ο Γιάννης Γιαννούκος 

και η Τούλα Γιαλού.

Αρχείο Κατερίνας Ντούρμα-Αποστολίδη

Πριν 50 περίπου χρόνια.

Από αριστερά. Γιάννης Ντουμάνης του Σταμάτη, Γιάννης Γιαννούκος του Δημητρίου και Γιαλός Δημήτριος του Αποστόλου.

Έτος 1961. Όταν υπηρετούσαν τη θητεία τους.

Από αριστερά, ο τσολιάς είναι ο Σπύρος Γκλιάτης από τον Πάλιουρα (ιδιοκτήτης αρτοποιείου) και δεξιά ο Γιώργος Καρλατήρας από τη Στενή, φαρμακοποιός και πρόεδρος Φαρμακευτικού Συνεταιρισμού Ευβοίας).

Αρχείο Σπύρου Γκλιάτη

Πριν 56 και πλέον χρόνια, στη Λάρυμνα (Λάρμες), στο πηγάδι «τρεις Σοφίες».

Οι περισσότεροι είναι Στενιώτες. Με λίγη προσοχή, οι παλαιότεροι θα τους αναγνωρίσετε. 

Αρχείο Νίκου Γιαμά

Πριν 57-58 χρόνια.

Ο Πέτρος Τζίνης με το μικρότερο αδελφό του Σπύρο.

Ο Πέτρος πάει στην Α΄ Γυμνασίου και γι αυτό φοράει και το «πηλήκιον», την Κουκουβάγια, όπως την αποκαλούσαμε τότε ειρωνικά ή πιο σωστά, κατά τη Στενιώτικη διάλεκτο «Κουκβάια».

Στην 2^η φωτογραφία είναι πάλι τα δύο αδέλφια, ένα-δύο χρόνια νωρίτερα, που πήγαιναν και οι δυο τους στο Δημοτικό.

Αρχείο Πέτρου Τζίνη

Γιάννης Ντουμάνης του Σταμάτη (Μανταβέλης), πριν 58 περίπου χρόνια.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη

Πριν 50 περίπου χρόνια.

Ο Δημήτρης Γιαλός με τη Μαρίτσα Κατσανά-Φουτούχου, στο κοτρώνι, στην Αρματσανή.

Αρχείο Δημητρίου Γιαλού.

Πριν 55 περίπου χρόνια.

Ο Δημήτρης Γιαλός του Αποστόλου, 

κάθεται στα κάγκελα του ξενοδοχείου «Δίρφυς», με φόντο το βράχο.

Η Τούλα Τριανταφύλλου-Γιαλού (Προσφυγγοπούλα), στην Κάτω Στενή.’

Πίσω διακρίνεται το σχολείο.

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Μάριος Βασιλείου (Μαρέλης)  και Γιάννης Καμαριώτης.

Πριν 55 περίπου χρόνια.

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκου»

Πριν 54-55 χρόνια, στο προαύλιο της εκκλησίας της Άνω Στενής.

Μπροστά είναι ο Νίκος Βλάχος του Σπύρου (Σπας) 

και δίπλα, ο Δημήτριος Παλαιολόγος (Κουτουρλός).

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Ο Άγγελος Μπεληγιάννης του Κωνσταντίνου, όταν υπηρετούσε τη θητεία του.  

Η φωτογραφία είναι περίπου του 1967.ή 1968.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη

Κιλκίς 1961.

Ο Γιάννης Σπυριδάκης του Αποστόλου

 και ο Παναγιώτης Λέων του Ευάγγελου (Γουράκης).

Αρχείο Γιάννη Σπυριδάκη

Ο Σπύρος Μπαρμπούρης, αριστερά, με φίλους και συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων είναι και ο Δημήτρης Τούντας, που είχε χρηματίσει και Δασικός στη Στενή, 

πριν 57 περίπου χρόνια,

Αρχείο Ειρήνης Μπαρμπούρη

Πριν από 55 περίπου χρόνια. Στο δρόμο προς Στατόρι, πιθανότατα στη θέση «Κοτρώνι» στην Αρματσανή.

Από αριστερά. Ο Θανάσης Σιμιτζής του Ιωάννη 

και ο Δημήτρης Μπεληγιάννης του Κωνσταντίνου.

Αρχείο Θανάση Σιμιτζή

Όρθιοι από αριστερά. Η Κατερίνα Τσουτσαίου της Ευανθίας. Ηλίας Τσουτσαίος του Γεωργίου. Μαρία Καμπούρη-Κατσικόγιαννη. Αγγελής Τσουτσαίος (του Ντάρα). Μάκη Γιαλού (Ταμία). Σταύρος Πισινάρας (Καρούτζος). Κατερίνα Κορώνη-Καρλή. Κατερίνα Κορώνη (της Μοσχούς). Βούλα Μυλωνά. Αντώνης Κορώνης.

Καθιστοί. Θανάσης Καρλατήρας (Μπερμπάτης). Σπύρος Μπαρμπούρης (του Παπά). Χαράλαμπος Κυράνας (Μπάμπης).

Αρχείο Ειρήνης Μπαρμπούρη

Ο Πέτρος Τζίνης Του Ιωάννη πριν 50 χρόνια 1967.

Πριν τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Στενής με το Βαθύ.

Στον αγώνα αυτόν ο Πέτρος είχε χτυπήσει σοβαρά 

και νοσηλεύτηκε στο ΚΑΤ στην Κηφισιά.

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

(Αρχείο Πέτρου Τζίνη).

Πριν 50 περίπου χρόνια. Στην «Καμάρα», διακρίνεται ο Δημήτρης Γιαλός του Αποστόλου. Αριστερά με το κοφίνι, είναι ο Κώστας Γιαμάς και ο Κώστας Τσουτσαίος (Μουσιφός).

Αρχείο Δημήτρη Γιαλού

Από αριστερά: Κυράνα Παρασκευή. Κατερίνα Παπαϊωάννου. Ντίνα Λέων, Κατερίνα Λέων (Κακαρά), Γιάννης Κυράνας.

Ο Δημήτρης Γιαλός του Αποστόλη, στο ξενοδοχείο «ΔΙΡΦΥΣ» του Χρήστου Καρλατήρα, πριν 52-53 χρόνια.

Ζαχαρούλα Βασιλείου (Λολότα).

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Πριν 50 περίπου χρόνια.

Από αριστερά. Η Αγγελική Γιαννούκου και η Γιούλα Μπεληγιάννη.

Η Γιούλα Μπεληγιάννη, κρατά στην αγκαλιά της το μικρότερο γιο της Δημήτρη, ενώ πίσω από την Αγγελική Γιαννούκου, διακρίνεται το προσωπάκι της κόρης της Γιούλας Μπεληγιάννη, Λίτσας,

Αρχείο Γιούλας Μπεληγιάννη

Η φωτογραφία είναι 45-50 ετών.

Από αριστερά όρθιοι. Η Τασούλα Θάνου-Μπουρλιά, η Βασιλική (Κούλα) Θάνου-Γιαννουκάκου, και η Κωνσταντίνα (Ντίνα) Θάνου-Κελεπούρη.

Καθιστοί είναι, ο Λάμπρος Θάνος του Νικολάου και η Αγγελική (Κική) Θάνου Φερέτου.

Αρχείο Κικής Θάνου-Φερέτου

Από αριστερά. Ελένη Λέων-Μιλίγγου, Παρασκευή Πέτρου-Κυράνα, Μένια Παπαγεωργίου-Αρδιτζόγλου και καθιστός ο Πέτρος Πέτρου.

Πριν 57-58 χρόνια.

Αρχείου Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Πριν 54 χρόνια 1964.

Στη Στενή, έξω από το σπίτι των αδελφών Σπύρου, στη «Βρυσίτσα»,

που λειτουργούσαν τα «Αργαλειά».

Όρθιες επάνω, από αριστερά. Μαρία Ντουμάνη (Μπέη), Ρίνα Ντουμάνη (Μπούκα), Κατίνα Γιαλού, Παρασκευή Πέτρου, Παναγιού Κυράνα (Τόμπλα). Ντίνα Λέων (Γαλάνω).

Μεσαία σειρά. Κατίνα Λέων (Κακαρά),  Αγγελική Κατσανά, Πετρούλα Κατσανά, Σπυριδούλα Κυράνα.

Κάτω σειρά, καθιστές. Γιώτα Μαστρογιάννη (Κωντή), Βασιλική Βλάχου (Αντωνίτσα), Ελισάβετ Κατσανά,

Αρχείο Παρασκευής Πέτρου-Κυράνα

Ο Χρήστος Βλάχος πριν 55-56 χρόνια, στην πρώτη επίσκεψή του στη Στενή, από τότε που είχε φύγει για τη Γερμανία.

Πίσω του είναι η Παναγιούλα Παπαϊωάννου  και η κυρία που δεν φαίνεται ολόκληρη, είναι η Μαρία Βλάχου.

Αρχείο Αικατερίνης Παπαϊωάννου

Η Παναγιού Πισινάρα και η Ρίνα Πισινάρα.

Δεκαετία του 1960

Από αριστερά, Κωνσταντίνος Χουλιάρας (Σουρελάς) και η αδελφή του, 

Μαρία Χουλιάρα.

Άγγελος Σιμιτζής (Δοκίμης) και Βαγγελιώ Μαντά-Βλάχου (Μαντίνα).

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Στο δάσος της Στενής (πιθανότατα στο Στατόρι). Πριν από 50-55 χρόνια. Όρθιοι από αριστερά: Ο Γιάννης Μπεληγιάννης του Ταξιάρχη και δεξιά ο Νίκος Βλάχος του Σπύρου.

Καθιστοί από αριστερά: Ο Άγγελος Μπεληγιάννης του Κωνσταντίνου, ο Λευτέρης Μπεληγιάννης του Ιωάννη και ο Θανάσης Σιμιτζής του Ιωάννη

Δύο φωτογραφίες, από το γάμο του Χρήστου Καρλατήρα και της Μορφούλας Μπεληγιάννη το 1966.

Η πρώτη είναι από την τέλεση του μυστηρίου και πίσω από τον Παπαβαγγέλη Μπαρμπούρη, διακρίνονται:

Η μητέρα του Χρήστου Αμυγδαλία, ο πατέρας του Βασίλης και η αδελφή του Λούλα.

Η δεύτερη φωτογραφία είναι από το γαμήλιο τραπέζι.

Αρχείο Χρήστου Καρλατήρα.

Οδηγός της μοτοσυκλέτας, ο Δημήτριος Παλαιολόγος του Ιωάννη (Κουτουρλός). 

Στο πίσω κάθισμα είναι ο Δημήτριος Παλαιολόγος του Νικολάου (Γαγαλάς). 

Πριν 55-56 χρόνια.

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου (Γιατράκου).

27 Μαΐου 1965. Εκδρομή στην Έδεσσα με το Γυμνάσιο Χαλκίδος.

Όρθιος πίσω με το άσπρο πουκάμισο είναι ο Αντώνης Αλεξίου από τη Λάμαρη. Δίπλα από τον Αλεξίου, με το καπέλο, είναι ο Γιάννης Ντουμάνης από τη Στενή.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη.

Πριν από 57-58 χρόνια.

Η Ιουλία Τσότσου-Παπαγεωργίου (Παπαδιά) και ο Δημήτρης Παλαιολόγος (Κουτουρλός).

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου (Γιατράκου).

Ο Ηρακλής Θωμάς του Ιωάννη, με τη σύζυγό του, πριν 55 περίπου χρόνια στη Γερμανία.

Αρχείο Ηρακλή Θωμά

Στο ξενοδοχείο «ΔΙΡΦΥΣ» του Χρήστου Καρλατήρα, πριν 60 και πλέον Χρόνια.

Ο Γιώργος Παλαιολόγος (Γιατράκος), καθιστός και όρθιος είναι ο Κώστας Μακρής (Θοδωράνας).

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου (Γιατράκου).

Αρχές δεκαετίας του 1960

Απόκριες.

Ντυμένες τσιγγάνες

Από αριστερά:

Παναγιώτα Γιαννούκου

Νίκη Μπαρμπούρη

Αικατερίνη Παπαϊωάννου 
Αρχείο Γιάννη Γιαννούκου

1961. Στο κοτρώνι στην Αρματσανή.

Ο Δημήτριος Γιαλός, με την αδελφή του Κατίνα.

 Αρχείο Δημήτρη Γιαλού.

Από τα εγκαίνια του Γυμνασίου Στενής.

Διακρίνονται από αριστερά: Ο Γιώργος Λέων (Γουράκης), ο Υπουργός Παιδείας 

κος Βογιατζής, ο Χρήστος Καρλατήρας, ο Γιώργος Θάνος (Γιωρίτσας), 

και τελευταίος δεξιά της φωτογραφίας ο Κώστας Γερακίνης. 

Τον κύριο με το κουστούμι δίπλα στον κύριο Βογιατζή δεν τον αναγνωρίσαμε.

Η φωτογραφία έχει βγει στο ξενοδοχείο «Δίρφυς» του Χρήστου Καρλατήρα.

Πριν από 55-56 χρόνια, στην πλατεία της Στενής. Αναπαράσταση γάμου τις απόκριες.

Νύφη είναι ο Γιώργος Μαστρογιάννης (Λαδάς). Γαμπρός είναι ο Κώστας Ντουμάνης (Μάης). Με το μουσικό όργανο είναι ο Σταύρος Πισινάρας (Μπαταργιάς). Καθιστός μπροστά ο Βασίλης Κορώνης (Λάκης).

Επίσης διακρίνονται, ο Γιώργος Παλαιολόγος (Γιατράκος), και δεξιά ο Αντώνης Μπαρμπούρης (Βαρκάρης) και ο μικρός Δημήτρης Πέτρου (Παρασκευάνας ή Κωτζίνος).

 Αρχείο Μαρίας Κορώνη-Κάμελ.

1964.Από αριστερά: Η Βασιλική (Κούλα) Θάνου-Γιαννουκάκου, 

η Κωνσταντίνα (Ντίνα) Θάνου-Κελεπούρη 

και καθιστή η Αγγελική (Κική) Θάνου-Φερέτου.

Αρχείο Κικής Θάνου-Φερέτου.

15 Αυγούστου 1964, στη Στενή.

Από αριστερά. Γιάννης Ντουμάνης του Σταμάτη, Δημήτρης Γιαλός του Αποστόλου και Γιάννης Γιαννούκος του Δημητρίου.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη

Η Βασίλω Γιαμά, σύζυγος του Κωνσταντίνου Γιαμά. 

Το γένος Μακρή, με την εγγονή της Βαγγελίτσα, 

κόρης της Παρασκευής Γιαμά-Συρίγου.

(Πριν από 50 περίπου χρόνια)

Αρχείο Νικολάου Γιαμά

Έξω από το καφενείο του Γιάννη Παλαιολόγου (Γιατράκου), περίπου το 1960.

Από αριστερά. Βασίλης Καραγιάννης, Γιάννης Καμαριώτης (Καρβέλας) 

και Γιώργος Παλαιολόγος (Γιατράκος).

Αρχείο Γεωργίου Παλαιολόγου (Γιατράκος)

20-10-1960.

Ο Κωνσταντίνος Σιμιτζής (Αής), όταν υπηρετούσε τη θητεία του 

σαν τσολιάς στα ανάκτορα.

Αρχείο Γιώργου Παλαιολόγου «Γιατράκος»

Ο Κωνσταντίνος Γιαμάς (Κολαλήλας).

Πριν από 55 περίπου χρόνια

Αρχείο Νικολάου Γιαμά 

1967. 

Ο Σπύρος Μπαρμπούρης, με τη ζύζυγό του Ειρήνη και τα δύο τους παιδιά, 

Γιούλα και Βαγγέλη.

Αρχείο Ειρήνης Μπαρμπούρη

Πριν 57-58  περίπου χρόνια. Τα αδέλφια, Γιάννης (με το πηλίκιο) 

και Δημήτρης Ντουμάνης του Σταμάτη.

Αρχείο Γιάννη Ντουμάνη

Όρθιοι από αριστερά: Ντίνα Λέων (Γαλάνω), Γιώργος Παλαιολόγος (Γιατράκος) και Μαρία Θωμά-Τοπίδη.

Καθιστός είναι ο Νίκος Τσότσος (Κολοκούρας).

Φωτογραφία της δεκαετίας του 1960

Από αριστερά. Πέτρος Τζίνης του Ιωάννη 

και Τσακάλης Δημήτριος του Γεωργίου

Αρχείο ΔημητρίουΤσακάλη 

Η φωτογραφία είναι του 1966, στο ξενοδοχείο Δίρφυς του Χρήστου Καρλατήρα στη Στενή.

Διακρίνονται από αριστερά

1 Η Μάνια Τοντόγλου, αδελφή της Σοφίας Ντουμάνη συζύγου του Παναγιώτη Ντουμάνη (Μπαλόλα)

2 Ο Δημήτριος Γιαννούκος, δάσκαλος (απεβίωσε το 1972)

3 Ο Παναγιώτης Ντουμάνης (Μπαλόλας). (απεβίωσε το 2010)

Εκείνη την εποχή έγραφε ο Δημήτριος Γιαννούκος το βιβλίου του «Το χρονικό της Στενής του νομού Ευβοίας»

Ο Παναγιώτης σαν ανιψιός του Δημητρίου Γιαννούκου (Η μητέρα του Μαρία Ντουμάνη-Κουτσούκου ήταν πρώτη εξαδέλφη του αείμνηστου δάσκαλου Δημητρίου Γιαννούκου) προσφέρθηκε να εξυπηρετήσει τον θείο του και με τη φωτογραφική του μηχανή και με την υπόδειξη του θείου του φωτογράφιζε διάφορα τοπία και περιοχές για να πλαισιώσουν κάποια από τα κείμενα του βιβλίου.

Με λίγη προσοχή θα δείτε τη φωτογραφική μηχανή στο τραπέζι που είναι ο Παναγιώτης 

Αρχείο Σοφίας Ντουμάνη

Αύγουστος 1968

Στο καφενείο του Γιατράκου (Γιάννη Παλαιολόγου).

Από αριστερά.

Γιώργος Παλαιολόγος (Γιατράκος)

Αποστόλης Σιμιτζής (Πωλ)

Δημήτρης Πέτρου (Κωτζίνος)

Βαγγέλης Ζέρβας

Γιάννης Παπαϊωάννου

Πέτρος Τζίνης

Νίκος Γιαλός

Γιάννης Γιαννούκος

Δημήτρης Παλαιολόγος (Κουτουρλός)

Δημήτρης Ντουμάνης (Μανταβέλης)

Σπύρος Ντούρμας (Σαντάς)

Άγγελος Μπεληγιάννης (Κολιντέρας)

 Αρχείο Δημητρίου Πέτρου

Πρωτοχρονιά 1963

Από αριστερά: 
Δημήτρης Πέτρου, 
 Κώστας Βασιλείου, 
Νίκος Ζέρβας, 

Βαγγέλης Κατσανάς.

Το κτίριο πίσω είναι του Κώστα Ντουμάνη (Μάη), το οποίο έχει γκρεμιστεί και ξανακτιστεί και σήμερα λειτουργεί η ταβέρνα «ΚΙΣΣΟΣ» του Σπύρου Ντουμάνη.

Αρχείο Δημητρίου Πέτρου